Daniel banner.png

Adrian-Fernandez-To-be-or-To-Pretend-series.jpg

Zanele banner.png

Fen de Villiers banner 1.png

The Importance of Being banner.png

About print

Julio César Peña &
SPANK MOONS

A last sigh

The artists Julio César Peña and Spank Moons join together for the first time in the adventure of taking part in a joint exhibition of works that give a shared wink at the multiple image. Making allowances for each artist’s differences and peculiarities, their respective artistic forms, i.e. engraving and photo-graphy, pass through the infinite space that opens between the morbid and the sublime, in a fanciful, delirious and absurd game that reaches profoundly surreal limits.

The use of an iconography, in most instances, associated with the phenomenon of death, is a point of encounter and disencounter. The purpose of Peña’s appropriation of that universe is the allusion to urban, religious and literary mythologies which humour and satire often subvert or assert. As for Moons, it shows the tragedy of the event and the fragility of life, in that permanent appointment with the ubiquitous, the obscure and the ephemeral.

The staging is crucial for both artists. The variety of elements and the theatralisation of those elements in Moons – the ghostly and ominous presence of bones, skulls and lilies cohabiting with objects from contemporary settings; the use of baroque chiaroscuro and trembling light, of the mannerist pose and the sparse object – operate like the artifice, the link or the device that constructs the fable. Peña, in a totally aberrant gesture, prefers to give up the mask, the clothes, the skin: he strips his figures bare in one movement; because his characters are born symbolically from death to allude ultimately to life.

The performance is squared: it is the performance of men and things. The setting becomes rarefied with exuberance, mystery and ambiguity. Time becomes a trace in the bipolarity of yesterday and today, in the inexorable cycle of decay and resurrection.

The expression “we all carry a skeleton inside” is ineluctably fulfilled. Their poetics reveal to us just how invisible is the gap separating everything that humankind itself necessarily insists on hierarchising, fragmenting or ignoring. It then only remains for us to acknowledge that, in this sequence, but outside the framework, both artists present us this last sigh … of life.

Sara Alonso Gómez
Curator
Havana, May 2011

 

 

 

Over de fotografische paradox, de grafische krassen en de pixels van Julio César Peña

Julio César Peña

Laten we nu onze artistieke gedachten toespitsen op een andere discipline, nl. grafiek. Wat zien we bij Julio César Peña? Verbeeldende ervaringen die voor hem herinneringen, tekens, symbolen, vlakken en vormen zijn geworden. Het donkere Dante en humaniserende Havana als thematiek op zoek naar zingeving. Op zich kan hij daar niet veel mee aanvangen. Het is niets. Pas vanaf het ogenblik dat die ervaringen gestold zijn, kan hij die omzetten en verwerken in een bruikbaar grafisch codesysteem. Hij hanteert codering – spontaan en impulsief – om een vormeloze chaos herkenbaar te maken. Deze chaos probeert hij om te buigen naar een elementaire code toe. En dan komt voor Julio César Peña het boeiendste moment van het selecteren van de tekens die hij wel of niet zal gebruiken. Enerzijds moet hij de tekens coderen om een zekere herkenbaarheid te krijgen, aan de andere kant wil hij graag dat die chaos voelbaar blijft. Julio César Peña’s wereld is een gigantisch complex van betekenissen en bekentenissen waar we ons niet altijd van bewust zijn. De speelruimte tussen elementaire orde, tijdloze ordening en chaos. En dat is ook het boeiende wat me in dit werk zo aanspreekt: de reden waarom ik dit grafisch werk niet alleen waardeer, maar er ook een gevoel van herkenning in ervaar.


Exit

De wereld van Spank Moons en Julio César Peña is een wereld van fascinatie en het gevoel van door het lijden herboren te worden in een nieuwe wereld. Fotoblad per fotoblad, kras per kras, elkaar beminnen of elkaar mijden. Hoe dan ook, dit is boeiend artistiek werk om samen te ontdekken en te bekijken als doorleefde ervaringen van binnen. Als je naar hun fotografische en grafische oeuvre kijkt, zie je een visie op de wereld: een donkere, dan weer meer heldere wereld die je als kijker de indruk geeft dat de wereld niet te vatten is. Ze schenken ons artistieke hoogtepunten die zeker een zoekend effect als gevolg hebben. Twijfel als leidraad die ons helpt bij het troostende dat kunst ons te bieden heeft.

Johan Swinnen


Prof. dr. Johan Swinnen, (Vrije Universiteit Brussel en Artesis Hogeschool Antwerpen), fotohistoricus en  auteur van o.a. ‘The Weight of Photography’ (ASP, 2010).

link twitter link linkedin link blog artUI